Brodawki łojotokowe

Spis treści:

Brodawki łojotokowe, nazywane także rogowaceniem łojotokowym są bardzo częstą przypadłością, pojawiającą się praktycznie u 100% populacji, dotycząc głównie seniorów. Wśród ludzi młodych brodawki łojotokowe są spotykane sporadycznie. Brodawki łojotokowe są  powodowane rozrostem naskórka, mają charakter łagodny, są niegroźne, dla niektórych stanowią jednak znaczny problem kosmetyczny. Często wysiewają się po kilka, kilkanaście sztuk, głównie na tułowiu i klatce piersiowej.

Niekiedy bardzo masywny i szybki wysiew brodawek – tzw. Zespół Lesera – Trelata, może być oznaką rozwijającego się nowotworu przewodu pokarmowego. W przypadku podejrzenia tego zespołu, wskazana jest szersza diagnostyka w kierunku wykrycia ewentualnego nowotworu.

Rozpoznanie

Brodawki łojotokowe większość dermatologów klinicystów rozpoznaje na pierwszy rzut oka, mają one charakterystyczną, pobruzdowaną suchą i szorstką powierzchnię. Badanie dermatoskopowe wykazuje pseudocysty rogowe – jasne, rozproszone plamki, czasem przypominające gwiazdozbiór. Niekiedy, gdy brodawka łojotokowa ma wygląd nietypowy, konieczne jest usunięcie   chirurgiczne i przeprowadzenie badania histopatologicznego. 

Leczenie

Chirurgiczne usunięcie – stosuje się ścięcie styczne bez szwu lub wycięcie ze szwem.
Kriochirurgia – wykorzystuje się tu głównie aplikatory ciekłego azotu,  osiągające temperaturę – 196 st.C.  Wadą metody kriochirurgicznej może być przedłużone gojenie i konieczność pielęgnacji gojącej się rany.
Laser CO2, 10600 nm – skuteczność  zabiegu  laserowego zależy od doświadczenia operatora. Bardzo istotne jest osiągnięcie dobrego efektu estetycznego, który zależy od dobrania właściwych parametrów zabiegowych. Przy zabiegach laserowych, obejmujących czasami usuwanie dziesiątek brodawek łojotokowych podczas jednego zabiegu, ważne jest także dobranie odpowiedniego znieczulenia. Wykorzystujemy tu iniekcje z Lignokainy, chlorek etylu, a czasami, gdy ogniska są niewielkie, możliwe jest wykonanie zabiegu bez znieczulenia.