Keloid


Keloid jest zaburzeniem procesu gojenia po urazie skóry. Cechami  charakterystycznymi keloidu, odróżniającą go od przerosłej blizny jest, często znaczne, przekroczenie przez niego granic rany oraz brak tendencji do samoistnej regresji. Z medycznego punktu widzenia keloidy są łagodnymi guzami tkanki łącznej bez potencjału onkologicznego – co oznacza brak zwiększonego ryzyka powstania nowotworu złośliwego w jego obrębie.

keloid

Keloid

Keloidy są stosunkowo częstą patologią, dotyczą od 5 do 15% ran. Najczęściej spotyka się je u pacjentów między 13 a 30 rokiem życia, niektóre badania sugerują, że skłonność do  powstania tego zaburzenia może być po części uwarunkowana genetycznie. Zwiększone ryzyko powstania keloidów dotyczy ran których proces gojenia  ulega przedłużeniu, na przykład z powodu odczynów zapalnych, niedokładnego zszycia chirurgicznego, obecności ciała obcego, powstania rany w liniach prostopadłych do napięć skóry.

 

Keloidy najczęściej rozwijają się po głębokich urazach skóry. Zwiększona produkcja pozakomórkowej macierzy, protein, kolagenu i proteoglikanów związany jest z przedłużającym się odczynem zapalnym w obrębie gojącej się tkanki. W mikroskopie widoczna jest znacznie zwiększona ilość komórek tkanki łącznej odpowiedzialnych za gojenie – fibroblastów. Procesy te dotyczą zarówno  blizn przyrosłych (pozostających w granicach urazu) jak i keloidów, przerastających granicę urazu. Blizny przerosłe tworzą się wcześniej, to jest kilka miesięcy po urazie i mają tendencję  do utrzymywania się na stałym poziomie i regresji z upływem czasu. Keloidy inaczej – mogą powstać nawet rok po urazie i rosną często w sposób niepohamowany.

Najczęściej tworzą się w okolicach mostka, barków, nadgarstków i kostek.

Zapobieganie

W przypadku dodatniego wywiady rodzinnego w kierunku keloidów, należy zachować ostrożność przy przeprowadzaniu zabiegów chirurgicznych, rana musi być opracowana perfekcyjnie, po zabiegu zastosować można ostrzykiwania z triamcynolonu oraz maści antybiotykowe w celu zapobieżeniom ewentualnym powikłaniom zapalnym.

 

Leczenie:

Brak jest jednej metody leczenia keloidów, zazwyczaj stosuje się leczenie złożone, w zależności od wybranej metody i predyspozycji osobniczych, wyleczenie lub znaczną poprawę uzyskuje się u 30 – 80 % pacjentów. Keloidy należy leczyć  ostrożnie, wskazane jest doświadczenie.  Niezmierne ważne jest niepodejmowanie izolowanego leczenia chirurgicznego, gdyż ryzyko wznowy a nawet pogorszenia jest bliskie 100%.

Metody:

  • opatrunki okluzyjne
  • opatrunki uciskowe
  • iniekcje steroidów
  • kriochirurgia
  • maści silikonowe
  • wycięcie chirurgiczne
  • leczenie laserowe